مبحث 16 مقررات ملی ساختمان 

تاسیسات بهداشتی

ضد عفوني، آزمايش، نگهداري 9-4 -16

1-9-4-16 ضد عفوني

الف) كليات

1) لوله كشي توزيع آب مصرفي ساختمان، پي ش از بهره برداري، بايد طبق الزامات مقرر شده از

طرف ناظر قانوني ضدعفوني شود.

2) در صورتي كه چنين الزاماتي رسماً منتشر نشده باشد، ضد عفوني بايد طبق الزامات مقرر شده در

اين قسمت از مقررات صورت گيرد.

3) عمل ضد عفوني بايد پس از آزمايش نشت لوله كشي و پيش از نصب لوازم بهداشتي صورت

گيرد.

ب) روش ضد عفوني كردن

1) ابتدا بايد لوله كشي با آب آشاميدني كاملاً شستشو داده شود و داخل لوله ها از مواد زائد و

زيان آور كاملاً پاك گردد. شستشو بايد تكرار شود تا آب خروجي از دهانه هاي باز كاملاً تميز

و عاري از مواد زائد و آلوده گردد.

50 ) پر شود و PPM) 2) سپس لوله كشي بايد با محلول كلر با غلظت 50 ميلي گرم در ليتر

همه شيرها و دهانه هاي باز به مدت 24 ساعت بسته شود. مي توان مدت ضدعفوني را 3 ساعت و غلظت محلول كلر را 200 ميلي گرم در ليتر(200  PPM) تعيين كرد.

3) پس از آن بايد لوله كشي را از محلول كلر خالي كرد و با آب آشاميدني دوباره شستشو كرد تا

زماني كه آب خروجي از دهان ههاي باز بدون كلر باشد.

4) پس از انجام كامل عمل ضد عفوني بايد نمونه آب براي آزمايش ميكرو بشناسي برداشته

شود. اگر نتيجه آزمايش نشان دهد كه هنوز در لوله ها يا ديگر اجزاي لوله كشي آلودگي باقي

است، بايد با تأييد ناظر ساختمان، عمل ضد عفوني به ترتيب بالا تكرار شود.

درفصل آتش وخون 

من ،

به آخر خط رسیده 

چون پایان سفری بدشگون 

با هرکس که آخر ملال بزرگم را 

در چشم های غمینم بخواند 

میمیرم این بار

وقتی به ناگاه سکوت دنیا را فرا گرفت 

وگلوله ای بر قلب خونبارم آرام گرفت 

من ،

آخرین حرفم با هر کس که می شناختم چگونه خواهد بود

در این پایان غمزده 

غرق در خون 

با لبانی خشک 

پدرم به بالینم می شتابد 

فریاد می زند که ....چرا پسرم ؟

خواهم گفت : پدر مرا ببخش 

آنگاه 

بیگاه 

با نگاه 

تصور اینکه مادرم اگر جای او بود 

لاشه خونینم را در آغوش می گرفت 

وفریاد می زد ضجه وار 

عمق خسته زرنجم را می کاوید 

وبرادرم اگر به جایش بود 

بندبند وجودش می لرزید 

فریاد برمی آورد : کــــــــــــــــــاکــــــــــــــــا

وبا اشک چشمانش سیل سریع غم

در دنیایم جاری می گشت 

خواهر م اگر بود 

چتر گیسویش را زیر سرم می گذاشت 

ودر سکوتی بهت آور می شکست 

می گفتم خواهرم 

عروسکی را که دوست داشتی زیر کمد پنهان کرده بودم یادت هست 

وخواهرم با اشکیهایش که همچو تلالوی آخرین نور زمینیان بود 

می گفت : نرو برادر ، عروسکم را قربانت می کنم 

ودیگر وقتی نیست برای دیدن تو 

هرگز!

شاید هم اگر تو بودی 

بی تفاوت می گذشتی مانند خاطره هایت 

در روزنامه صبح به عکس جسد بی جانم 

خیره می شدی وبرای آمدن باران دعا می کردی ...

قایق کوچکی لب دریا میخواهم 
من آن حس متلاطم گاه و بیگاهم
 تا سر طنابی که قایق به آن وصل است را بگیرم 
چون نابینایی که آخرین امیدش را در گرفتن طنابی کرخت بربسته است 
تا نیمه در آب فرو رفته ام 
خیسم اما دل به دریا نسپرده ام 
با آخرین توانم خود را به قایق میرسانم 
کف قایق از سنگینی تنم به صدا در می آید
طناب را باز میکنم و قایق رهسپار میشود
مینشینم و قایق را به وسط دریا میبرم 
آنجا از حرکت باز می ایستم و در نظرم
به یاد می آورم که خوابیده ام و تو را روی امواج میبینم 
مرا فرا میخوانی تا به سویت بیایم 
به شوق دیدنت رها میشوم و به قعر دریا فرو میروم 
در عمق دریا نگاه روشن تو تاریکی را از من دور میکند 
صدای امواج باز به گوش میرسد 
صدفی بزرگ اما صدای امواجش گونه ای دگر است 
وسط صدای امواجش کسی فریاد میزند اما چه عاشقانه 
که تو را در قعر دریا نیز فراموش نمیکنم حتی در این کرانه .....

نه درختی می توانم بود 

در سفیدی کویر کاغذم 

نه پرنده ای تنها در کنج قفسم 

نه ترانه ای باشکوه در عرصه گیتی 

من تک درختی ام در شعر ناب 

که به عشق جنگلی روییده ام 

جنگلی پر از صفا وصمیمیت 

اما هر روز در حسرت یک دوست 

دل شکسته ام را نوازش می کنم 

پرنده ای هستم که به شوق پرواز از قفس آمده ام 

در این برهوت تنهایی 

چند وقته خورشید را من ندیده ام 

نه سلامی نه کلامی 

دلم به خنده ای خوش بود 

که آن را هم دریغ کردید .

گوش كردی بانو صدا میاد 

صدای بوسه باد در كوچه تنها میاد 

شاهزاده ای بدون اسب بهر دیدن چشمهات میاد 

پشت پرده سفید ضیافت لبخند تو ست 

نرو از كوچه كه همه پنجره ها می خوابند

تو بری پشت پنجره  ها صدای باد میاد 

وقتی شاهزاده برای آخرین بار آمد به دیدار

بانوی پشت پنجره پر كشید برای آخرین بار

دیگه صدایی نمیاد از توكوچه عشق 

شاهزاده برای همیشه قصه تنهایی رو نوشت ...

هر كس آرزویی در پستوی ذهن پریشانش دارد 

سرنوشت نیز با دل پریشانش بازی ها دارد 

كسی را ندیدم شادكام در این دنیای پوشالی 

همه سر در گریبان فرو رفته لای پر شالی 

غم وغصه ناجی سقوط زر پوش آغوش هاست 

شباهنگام زمزمه ها پر از ناله سرد شب بوهاست 

شاید مرد تنها اسیر دست غم های روزگارم 

ولی من هم مثل تو در سینه آرزوها دارم 

آرزویی ندارم چون بلندی دست نبافتنی آسمان ها 

ساده است و خیالی چون بال كوچك قاصدك ها

جان دادن در آغوش تو كه عمری موندی به پای من 

وقت غروب خورشید كنار گل هاست آخرین آرزوی من 

کاش من نبودم که از اول آشنا نمیشدیم 
فوقش در خیابان میدیدمت

که بی هوا رد میشوی از کنار من

و بوی عطرت سرمستم میکند

و فقط زیر لب میگفتم

بوی عطرت شیدای عالمم کرد

و تو در انتهای خیابان ناپدید میشدی

و من غصه نمیخوردم که اما من دوستت داشتم

چشمانت ،چشمم را بست 
چشم دلم تو را دید 
به چشمان تو خندید 
ماه به ناز تو تابید 
شبم را روشن کرد 
آهی که کشید دلم آن شب 
سوخت همه جانم را 
چشم دلم هرکجا باشی 
به دنبال توست 
چشمانت خاطرات یک ظهر تابستان کنار حوض مینیاتوری خانه ای بزرگ را به خاطرم آورد 
نشسته بودی لب حوض و با دستانت خواب حوض را پراندی
آب زلالتر نبود از چشمانت 
شالی که بر سر داشتی مروارید افشان بود اما نسیم آن را با خود برد 
گیسوانت را دادی به دست باد
بوی عطرش هستیم را بر باد داد

باغبان پیر برای عصرانه به لبخندی مهمانم كرد 

وبه آهی كه برای او افسانه نبود 

به دیدن چكمه های نارنجی گل آلود 

و به دیدن كنده درختی كه می گفت

دوست قدیمی این حیاط  وباغه 

به چكمه های پسرش كه الان پیشش نیست 

همه تنهایش گذاشته بودند 

اما دلش خوش بود به بوی عطری كه هر صبح چشماش

رو می گریوند 

و به لطافت گل هایی كه بی خنده او چیزی دیگر نداشتند 

دنیای زیبایی داشت باغبان 

زندگیش اینجا بود 

قلبش جای دیگر 

مثل تو 

مثل من 

اما مهربانتر ...

كوچه ای كه تو در آن زندگی می كنی را همه می شناسند 

كسی تو را ندیده 

نشانی ات اما همیشه اینجاست 

زیر گلبرگ گل های بنفش 

با سقوط هر شبنم در صبحگاه 

بوی تو را كسی نشنیده 

اما بوی گل هایت را همه می شناسند 

كسی تو را ندیده 

اما نشانی ات چون خاطره ای تازه از عبور گریزان نسیم صبح گاه 

خیالی دلپذیر با تو هر روز می آید به ذهن رهگذران 

اما باز هنوز 

كسی تو را ندیده ...