(این شعر خودمه لطفا نظراتتونو بهم بگین❤)

همیشه بین عقل و عشق انسان

میان این همه،بن بست عشق است..

اگر خواهی که با عقلت بیایی

تمام عشق تو محصور عقل است..

میان این دو راهی گر بخواهی

کمی عاشق،کمی عاقل بمانی

تمام فکرتو آشوب ذهن است

تمام حس تو آشوب قلب است

در این دنیای پر پیچ و خم و غم های سنگین

تمام حس من آشوب روح است..

تمام حس من نابود شد اما

تمام جسم من عاشق بمانده است

اگر راهی به جز عقلم نمانده است

تمام جسم من عاقل بمانده است..

منم عاقل منم عاشق منم سرگشته و حیران

منم مجنون منم لیلی منم شیرین منم فرهاد

هی ناخونده ممنون که با حضور بی موقعت ما رو مزین نکردی!

درموندگیتو درک میکنم. اما هیچوقت اینکه خودتو به ناشنوایی زدی رو درک نمیکردم لعنتی....از خودت بدت اومده. از اعتماد به نفس و قدرت و منم منم کردنای کاذبت بدت اومده. از سرتو زیر برف کردنا و به هشدارها و نصیحت گوش نکردنا بدت اومده....هنوز هم بچه ای. هنوز هم احمقی. هنوز داری بیراهه میری لعنتی. هنوز هم گوشات نمیخواد بشنوه و چشات نمیخواد ببینه....هنوزم گوشت بدهکار نیست الاغ...

خدایا منو از شر و سایه سنگین عقده ها و رنجهای گذشته برهان. دستم به هیچکس جز خودت که تقدیر رقم میزنی بند نیست. 

اشهد ان لا حول ولا قوه الا بالله علی العظیم ایاک نعبد و ایاک نستعین

دادگاه زندگیم

دقیق نمیدونم چرا همه چیو گفتم! شاید برای اینکه نزدیکترین آدما بهش در جریان باشن که اگه خدایی نکرده روزی اتفاقی افتاد قضاوت یکطرفه با مظلوم بازیاش نکنن! شاید برای اینکه این گنده دماغو بیشتر بشناسن. شاید روزی بتونن روش تاثیر مثبت بذارن و دست از خل بازیاش برداره. حتی نمیدونم یه روز از اینکه گفتم پشیمون میشم یا نه. فقط در مورد خودم یه چیزیو میدونم اینکه هیچوقت کاری نکردم که پشیمون بشم:) و همیشه تصمیمام و آینده نگری هام به لطف خدا درست بوده.

من اینجا دارم مینویسم تا خودم و خودشو بیشتر بشناسم.

فردا روز رستگاریه. روز رهایی از ۲۴ روز مهاجرته لعنتیه. البته بخشیش لعنای بخشیش خوب :|

و امشب شب شکرگذاریه:)

شکرگذاری برای حکمت بد و رحمت خوب این ۲۴ روز لعنتیه:|

فقط امیدوارم سوغاتی نبرده باشیم:)

۳۱ سالگی نقطه عطف زندگیمه! سنی که من از همه چیز جز خدا رها شدم. سن تکامل من. سن وابسته بودن فقط به خدا و خودم! سنی که دیگه هیچ ترسی توش نیست حتی از مرگ! سن توکل و تکیه به خواست خدا. سنی که در آن غوطه ور شدم بین آنچه خدا میخواهد و استقلال و قدرت خودم. سنی که در اون هیچ نقطه ضعفی جز از دست دادن خدا ندارم. سنی که دیگه به هیچ کس جز خودم و خدا بابت چیزی باج نمیدم.

تمام این قدرتو مدیونم به آدمهای عوضی زندگیم که هر چقدر بیشتر عوضی شدن به من بیشتر و بیشتر قدرت دادن.

آهای آدمهای عوضی زندگیم در نهایت نفرتی که ازتون دارم بابت قدرتی که به من بخشیدین ازتون سپاسگذارم. شما ناخواسته منو به آرزوی دیرینم که همان قدرت داشتن محکم و قوی و مستقل بودنه رسوندین...

خدایا من خودمو به تو سپرده بودم. تو رو صاحب خودم میدونستم نگو که از شکستن غرورم لذت میبری....

خدایا من هیچ چیزو ازت زورکی نمیخوام. خدایا خواهش میکنم هر چی که به صلاحمه رقم بزن.

اینجا قراره تکلیف خیلی چیزا معلوم بشه!