۳۱ سالگی نقطه عطف زندگیمه! سنی که من از همه چیز جز خدا رها شدم. سن تکامل من. سن وابسته بودن فقط به خدا و خودم! سنی که دیگه هیچ ترسی توش نیست حتی از مرگ! سن توکل و تکیه به خواست خدا. سنی که در آن غوطه ور شدم بین آنچه خدا میخواهد و استقلال و قدرت خودم. سنی که در اون هیچ نقطه ضعفی جز از دست دادن خدا ندارم. سنی که دیگه به هیچ کس جز خودم و خدا بابت چیزی باج نمیدم.

تمام این قدرتو مدیونم به آدمهای عوضی زندگیم که هر چقدر بیشتر عوضی شدن به من بیشتر و بیشتر قدرت دادن.

آهای آدمهای عوضی زندگیم در نهایت نفرتی که ازتون دارم بابت قدرتی که به من بخشیدین ازتون سپاسگذارم. شما ناخواسته منو به آرزوی دیرینم که همان قدرت داشتن محکم و قوی و مستقل بودنه رسوندین...