قایق کوچکی لب دریا میخواهم 
من آن حس متلاطم گاه و بیگاهم
 تا سر طنابی که قایق به آن وصل است را بگیرم 
چون نابینایی که آخرین امیدش را در گرفتن طنابی کرخت بربسته است 
تا نیمه در آب فرو رفته ام 
خیسم اما دل به دریا نسپرده ام 
با آخرین توانم خود را به قایق میرسانم 
کف قایق از سنگینی تنم به صدا در می آید
طناب را باز میکنم و قایق رهسپار میشود
مینشینم و قایق را به وسط دریا میبرم 
آنجا از حرکت باز می ایستم و در نظرم
به یاد می آورم که خوابیده ام و تو را روی امواج میبینم 
مرا فرا میخوانی تا به سویت بیایم 
به شوق دیدنت رها میشوم و به قعر دریا فرو میروم 
در عمق دریا نگاه روشن تو تاریکی را از من دور میکند 
صدای امواج باز به گوش میرسد 
صدفی بزرگ اما صدای امواجش گونه ای دگر است 
وسط صدای امواجش کسی فریاد میزند اما چه عاشقانه 
که تو را در قعر دریا نیز فراموش نمیکنم حتی در این کرانه .....

نه درختی می توانم بود 

در سفیدی کویر کاغذم 

نه پرنده ای تنها در کنج قفسم 

نه ترانه ای باشکوه در عرصه گیتی 

من تک درختی ام در شعر ناب 

که به عشق جنگلی روییده ام 

جنگلی پر از صفا وصمیمیت 

اما هر روز در حسرت یک دوست 

دل شکسته ام را نوازش می کنم 

پرنده ای هستم که به شوق پرواز از قفس آمده ام 

در این برهوت تنهایی 

چند وقته خورشید را من ندیده ام 

نه سلامی نه کلامی 

دلم به خنده ای خوش بود 

که آن را هم دریغ کردید .

گوش كردی بانو صدا میاد 

صدای بوسه باد در كوچه تنها میاد 

شاهزاده ای بدون اسب بهر دیدن چشمهات میاد 

پشت پرده سفید ضیافت لبخند تو ست 

نرو از كوچه كه همه پنجره ها می خوابند

تو بری پشت پنجره  ها صدای باد میاد 

وقتی شاهزاده برای آخرین بار آمد به دیدار

بانوی پشت پنجره پر كشید برای آخرین بار

دیگه صدایی نمیاد از توكوچه عشق 

شاهزاده برای همیشه قصه تنهایی رو نوشت ...

هر كس آرزویی در پستوی ذهن پریشانش دارد 

سرنوشت نیز با دل پریشانش بازی ها دارد 

كسی را ندیدم شادكام در این دنیای پوشالی 

همه سر در گریبان فرو رفته لای پر شالی 

غم وغصه ناجی سقوط زر پوش آغوش هاست 

شباهنگام زمزمه ها پر از ناله سرد شب بوهاست 

شاید مرد تنها اسیر دست غم های روزگارم 

ولی من هم مثل تو در سینه آرزوها دارم 

آرزویی ندارم چون بلندی دست نبافتنی آسمان ها 

ساده است و خیالی چون بال كوچك قاصدك ها

جان دادن در آغوش تو كه عمری موندی به پای من 

وقت غروب خورشید كنار گل هاست آخرین آرزوی من 

کاش من نبودم که از اول آشنا نمیشدیم 
فوقش در خیابان میدیدمت

که بی هوا رد میشوی از کنار من

و بوی عطرت سرمستم میکند

و فقط زیر لب میگفتم

بوی عطرت شیدای عالمم کرد

و تو در انتهای خیابان ناپدید میشدی

و من غصه نمیخوردم که اما من دوستت داشتم

چشمانت ،چشمم را بست 
چشم دلم تو را دید 
به چشمان تو خندید 
ماه به ناز تو تابید 
شبم را روشن کرد 
آهی که کشید دلم آن شب 
سوخت همه جانم را 
چشم دلم هرکجا باشی 
به دنبال توست 
چشمانت خاطرات یک ظهر تابستان کنار حوض مینیاتوری خانه ای بزرگ را به خاطرم آورد 
نشسته بودی لب حوض و با دستانت خواب حوض را پراندی
آب زلالتر نبود از چشمانت 
شالی که بر سر داشتی مروارید افشان بود اما نسیم آن را با خود برد 
گیسوانت را دادی به دست باد
بوی عطرش هستیم را بر باد داد

باغبان پیر برای عصرانه به لبخندی مهمانم كرد 

وبه آهی كه برای او افسانه نبود 

به دیدن چكمه های نارنجی گل آلود 

و به دیدن كنده درختی كه می گفت

دوست قدیمی این حیاط  وباغه 

به چكمه های پسرش كه الان پیشش نیست 

همه تنهایش گذاشته بودند 

اما دلش خوش بود به بوی عطری كه هر صبح چشماش

رو می گریوند 

و به لطافت گل هایی كه بی خنده او چیزی دیگر نداشتند 

دنیای زیبایی داشت باغبان 

زندگیش اینجا بود 

قلبش جای دیگر 

مثل تو 

مثل من 

اما مهربانتر ...

كوچه ای كه تو در آن زندگی می كنی را همه می شناسند 

كسی تو را ندیده 

نشانی ات اما همیشه اینجاست 

زیر گلبرگ گل های بنفش 

با سقوط هر شبنم در صبحگاه 

بوی تو را كسی نشنیده 

اما بوی گل هایت را همه می شناسند 

كسی تو را ندیده 

اما نشانی ات چون خاطره ای تازه از عبور گریزان نسیم صبح گاه 

خیالی دلپذیر با تو هر روز می آید به ذهن رهگذران 

اما باز هنوز 

كسی تو را ندیده ...

ئه مويست ببم به گول 

گوليكي جوان وخنجيلانه 

به لام په پوله م دي 

كه وه كو گوليكي بالدار

هه لفري وماچي له هه مو گوله كان ده كرد 

ويستم ببم به په پوله 

په پوله يكي سپي وچكوله 

به لام چوله كه م دي 

كه گوله بالداره كاني ئه دا به بچووه چكوله كاني 

ترسام 

ويستم ببم به هه لو

كه چوله كان بترسينم 

به لام نه مويست 

خه وي بچووه كان بها‍ژينم

ويستم ببم به دار

تا گاواره يه ك بم بو بچووه كان 

به لام ته ورازم دي 

كه هات وجياي كردمه وه له دايكي دلسوزم 

برديانم گاواريكيان لي به درست كردن دا 

كورپه يه كي بچكولانه يان پي سپاردم 

كه له خونه كانيدا گول و په پوله

وچوله كه ودارستان بي ئازاري

ته وريكي كویر ئه ‍ژيان به خوشي 

كه س وه كو دال خه وي بچووه چوله كاني نه ده هاژاند

بووم به خه وي كورپه 

ويستي من ئاوابوو

كورپه له خه و هالا بوو

ترجمه :
خواستم به گل تبديل شوم 
گلي زيبا وقشنگ ولي پروانه را ديدم

كه همچون گلي بالدارپرواز مي كرد وهمه گلها را مي بوسيد
خواستم به پروانه اي تبديل شوم 
پروانه اي سفيد وكوچك ولي گنجشك را ديدم 
كه گلهاي بادار را براي خوردن به جوجه هاي كوچكش مي داد 
ترسيدم 
خواستم به عقابي تبديل شوم 
كه گنجشك ها را بترسانم 
ولي نخواستم خواب جوجه گنجشكها رو آشفته نمايم 
خواستم به درختي تبديل شوم 
تا گهواره اي شوم براي جوجه ها 
ولي تبر را ديدم كه آمد ومرا از مادر دلسوزم جدا كرد 
مرا بردند وازمن گهواره اي ساختند ونوزادي را به من سپردند
كه در خواب هايش گل وپروانه

وگنجشك وجنگل در صلح وصفا

بدون ترس از تبري كور مي زيستند
هيچ كس مانند عقاب خواب جوجه ها را نمي آشفت 
به خواب نوزاد تبديل شدم 
خواست من اين بود 
نوزاد در خواب زيبايي فرو رفته بود .

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست
خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد
کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی
حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد
لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد
شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار
مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد
گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند
کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت
کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد
حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش
از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد