من هر وقت تو یه چیزی بیش از حد غرق شدم  

طولی نکشیده اون چیزو از بین بردم یا از مسیرم برداشتمش

الانم همین حس رو نسبت به وبلاگم دارم

فکر میکنم به آخرای عمرش داره نزدیک میشه

وقتی مبتدی هستی حرفه‌ای‌ها را نقد نکن...
وقتی متوسط هستی خود را حرفه‌ای نبین...
و وقتی حرفه‌ای شدی مبتدی‌ها را فراموش نکن و با متوسط‌ها بحث نکن...

وقتی مبتدی هستی کپی کن اما به نام خودت منتشر نکن...
وقتی متوسط هستی ایده بگیر اما کپی نکن...
وقتی حرفه‌ای هستی فقط خلق کن...

وقتی مبتدی هستی بدان روزی حرفه‌ای خواهی شد...
وقتی متوسط هستی بدان که نباید در این جایگاه بمانی...
وقتی حرفه‌ای شدی فراموش نکن روزی مبتدی بودی...

وقتی مبتدی هستی بدان اکنون هیچ نمی‌دانی...
وقتی متوسط هستی بدان هنوز هیچ نمی‌دانی...
وقتی حرفه‌ای هستی بدان هنوز هم هیچ نمی‌دانی...

*نویسنده اش را نمیدانم

زمان در گذره و من هم آرام نشستم فقط نگاه می کنم . روزهای زندگی پشت سر هم و بی وقفه در حرکتن و من همچنان آرام و ساکت گذر زمان رو می بینم .

روی چهره و صورت و تحرک و همه چی من اثر گذاشته . روی اشتیاق و میلم به سر زندگی . انگار روی همه زندگی ام یک سایه ای نشسته که رنگ قشنگ و درخشان خودش رو نشان نمی ده .

نمی دانم باید خوشحال باشم از گذر زمان یا ناراحت.

بعضی وقتا فاصله بین خوشبخت بودن و بدبخت بودن چقدر کمه.

انقدر که حتی نمی توانی باور کنی که چقدر سریع لبخند روی لبت به یک غم بزرگ توی چشمات جاش رو عوض کرده .

چرا اینطوری می شه . کجای کار اشتباهه . دیگه واقعا خسته شدم .

پ. ن :

می خواهم بعضی از تاریخ روزها رو اینجا برای خودم داشته باشم .شاید اینطوری راحت تر بتوانم گذشته رو به یاد بیارم . یکشنبه 5 خرداد 1398 را فعلا نمی خواهم فراموش کنم .

امروز رو نمی خواهم فراموش کنم . چرا باید اینطوری بشه . خسته شدم . خدایا به من قدرتی بده که بتوانم قوی باشم . خسته شدم . بخدا خسته شدم .

از دست خودم خسته شدم .

بعضی وقتا آدم ها فکر می کنن با پاک کردن چت ها و نوشته ها ، خاطره ها از یاد می ره و می شه همه چی رو از یاد برد . این امکان نداره . هیچ وقت برای حل مسئله نمی شه صورت مسئله رو پاک کرد .

کاشکی انقدر مرد بودیم که پای حرف ها و قول و قرارهامون می ماندیم .

کاشکی انقدر مرد بودیم که وقتی با کسی حرف می زنیم احساساتش رو به بازی نمی گرفتیم .

کاشکی انقدر مرد بودیم که هیچ وقت دروغ رو توی رابطه ها نمی آوردیم .

کاشکی تا وقتی که در خودمون صداقت را پیدا نمی کردیم با دل کسی بازی نمی کردیم .

کاشکی برای آدم ها اطرافمون ارزش قائل می شدیم.

چقدر انتظار کشیدن سخته .

این روزها عجیب سر درگم و پریشانم .

از یک طرف توی این چند هفته کلی دوست و فامیل را به خاک سپردیم . نمی دانم چرا اینطوری شده آدم های اطراف دارن یکی یکی می میرنه . یک جور تلنگر برای اینکه من هم باید یواش یواش و شاید هم خیلی تند آماده رفتن بشم . بعضی وقتا فکر می کنم چه کارهایی هست که دلم می خواهد قبل از اینکه بمیرم انجام بدم . کارهای نیمه تمام . نمی دانم . این روزها دارم بهش فکر میکنم.

مردن رو دوست ندارم . اما می دانم یک بخشی از زندگی هر آدمی هست که هیچ کاری هم نمشه باهاش کرد .

دلم می خواهد برای چند نفر یک نوشته به جا بگذارم که بعد از اینکه من مردم بخوانن . شاید بتوانم اون موقعه همه حرف های دلم رو بهشون بزنم .

دارم روش فکر می کنم . شاید هم به همین زودی شروع کردم . البته نمی دانم واقعا کی نوبت من می شه .

مال منی خودت خوب می دانی . از هر طرف که بری باز هم مال منی . نمی دانم چرا ولی خوب این هم زندگی من و تو دیگه . ممکنه خیلی زندگی قشنگ و رومانتیکی نباشه اما این زندگی ماست .

بازم قراره همدیگر رو ببینیم . توی دلم کلی ذوق دارم . اینکه نمی توانه ازم دست بکشه . اینکه مال منه . اینکه خودش هم قبول داره که کنار من حالش بهتره .

خوشحالم . اما توی دلم یک جورای هم نگرانم . در واقع یاد گرفتم که وقتی هم خوشحالم زیاد خوشحالی نکنم . به قول مامانم ما همیشه موقع خندیدن باید فکر کنیم یک خرمالو گس توی دهنمونه و زیاد از ته دل نخندیم . چون همیشه باید یک جوری تاوانش رو بدیم .

حالا من هم بین خوشحالی و نگرانی دست و پا می زنم . اما فکر کنم ولی خوشحالم .